ŞU BİZİM RUMELİ
"Şu Bizim Rumeli", eğer hafızam beni yanıltmıyorsa, Sayın Yılmaz Çetiner'in bölgede yaptığı röportajları içeren, çok değerli bir kitaptı. Evde çok aradım ama bulamadım. Bazen, Böyle oluyor. Çok aradığım bir kitabı bulamıyorum. Eminim o beni görüyor ama, ben onu göremiyorum...
Bir süre önce; biri Gazeteci ve Yazarlar Vakfı'ndan, Faruk ve Rıdvan arkadaşlarla, "Şu Bizim Rumeli"ye 4 günlük bir seyahat yaptık.
İlk gün; Yunanistan üzerinden Makedonya'ya, Üsküp'e gittik. İkinci gün; Struga'da öğlen yemeğimizi yiyerek, Elbasan üzerinden Arnavutluk başkenti Tiran'a gittik. Üçüncü gün; Adriatik kıyısında bir balık yiyerek Üsküp'e döndük. Ve nihayet dördüncü gün; "Bizim Rumeli'nden, bizim İstanbul'a..." Çok keyifli ve yararlı bir gezi oldu.
***
Rahmetli annem, Mekke'de doğmadan önce, Arabistan çöllerinde şehit olan babası Bahaddin Efendi'nin de, Makedonyalı olduğunu söylerdi. Ama görüp konuşamamış ki... Anneanneme de bu konuyu hiç soramamıştım. Belki bundan dolayı Makedonya'ya girdiğim andan itibaren, (Zaten çok eksikmiş gibi), duygu yüklemeye başladım. Sabah ilk işimiz, Yahya Kemal Lisesi'ne gitmek oldu. Makedonya'nın Üsküp dışındaki iki küçük kentinde de, birer Yahya Kemal Lisesi var.
Ve bu üç okulda, bin civarında öğrenci okuyor. Ancak hem Godsivar ve hem de Struga'ya gitmemize karşın, sadece Üsküp'teki liseyi ziyaret edebildik. Sağ olsun, öğrenciler ve öğretmenleri, bizler için bir müsamere hazırlamışlardı. Buram, buram Türkiye sevgisi kokan okul ve öğrencilerin hazırladıkları müsamere, duygularımı zirveye taşıdı.
Türkçe olimpiyatına hazırlanan öğrencilerin sunumlarının ardından; bir kız öğrenci, Yahya Kemal'in "Kayıp Şehir" şiirini okudu. Yaşamı boyunca gurbeti hisseden o büyük şairimizin, Üsküp için yazdığı bu şiiri okuyan öğrenci, Allah'tan çok kötü okudu. Yoksa, gözpınarlarıma dolan yaşları engelleyemezdim.
***
Arnavutluk'a ilk giden işadamlarımız, Isparta'dan olduğu için; "Gülistan" adıyla kurulu şirkete bağlı, halen ders yapan 11 "Mehmet Akif" ve "Turgut Özal" okulu var. Bunlar Arnavutluk'un her tarafına dağılmış ve ilköğretimden liseye kadar, 3 binin üzerinde öğrenci okumakta. Tüm Arnavutluk'un nüfusunun, 3 milyon kadar olduğu düşünülürse; bu rakamın, ne denli büyük bir rakam olduğu anlaşılır. Zaten konu, salt öğrenci sayısı da değil. Bu okullar, Arnavutluk'ta inanılmaz derece popüler.
Düşünün ki; şu andaki Arnavutluk kabinesinden, 7 bakanın çocukları, bu Türk okullarında okumaktalarmış. (Aynı durum, bir önceki kabine üyeleri için de söz konusu imiş.) Bu arada, Arnavutluk Genelkurmay Başkanı'nın çocuğu da bu okullardan birinde okumaktaymış. İlk gittiğimiz okul, Mehmet Akif Lisesi oldu. Yönetici arkadaşlar, hoş bir sürpriz hazırlamışlar ve okul mezunlarının kurduğu, "Mezunlar Derneği"nin genç yöneticilerini de çağırmışlar. Bunlar arasında, İstanbul İktisat'taki Uluslararası İlişkiler Bölümü'nden mezun birkaç öğrencim vardı. Onlar da, çok memnun oldular ve İstanbul'daki bölüm hocaları ile ilgili sorular sordular. Arnavutluk'taki Türk okullarının da, müthiş prestiji var.
Örneğin, Mehmet Akif Lisesi'ne alınacak 100'ün altında öğrenci için açılan sınava, binlerce öğrenci girmiş. Ve sınavı kazanamayan çocukların, listelere eklenmesi için, öyle "ricacılar" geliyormuş ki, insan inanamıyor. Mehmet Akif Kız Lisesi'nin öğrencileri de, bir gösteri hazırlamışlardı. Şarkılar söylediler, konuşmalar yaptılar ve şiirler okudular. Özellikle genç bir kızın okuduğu, Yahya Kemal'in "Mehlika Sultan"ı, çok beğenildi. Mehmet Akif Lisesi'nden sonra, "Turgut Özal İlköğretim Okulu"nu gezdik. Daha sonra da, "Gülistan"ın genel merkezine giderek, okullar hakkında bilgi aldık.
***
Yazımın başında söylediğim gibi, aynı gün Üsküp'e geri döndük. Dört günde 3 bin kilometreye yakın yol yapmıştık. Ama değdi. Bundan sonraki seyahatimiz Bosna'ya. Umarım, orada yaşadıklarımızı da sizlerle paylaşabilirim.
Toktamış Ateş
27.02.2007
